خانه بانک فکرافزار مقالات عقلانیت معنوی و معنویت عقلانی چگونگی خودشناسی برای خویشتن-آگاهی بهتر

چگونگی خودشناسی برای خویشتن-آگاهی بهتر


b_250_200_16777215_00_images_stories_article-1_introspection_self-awareness.gifخود شناسی در بهترین حالتش باید کارکرد زیرآستانه ای ذهن خودآگاه ما را نشان دهد و عقاید و نگرش هایی که بدان آگاهی نداریم را بر ما آشکار سازد. از ین رو برخی از پرسش هایی که در خودشناسی متداول است منجر به جواب های سطحی می شود؛ پرسش هایی از قبیل: چقدر در روز مراقبه می کنم؟ در هنگام مراقبه آرام هستم با بی قرار؟ آیا امروز کارهای خوبی انجام دادم؟ و ... . چنین پرسش هایی بیشتر به چک لیست شبیه است تا خودشناسی. در خودشناسی لازم است به اعماق نفوذ کنیم و در سطح متوقف نشویم.

این پرسش ها می تواند منجر به خویشتن آگاهی عمیق تری شود: امروز چه اتفاق افتاد (فقط واقعیت ها)؟ آیا در مورد رخداد یا کاری دچار تخلیه عاطفی – انجام کاری که قصدی برای انجامش نبوده - شدم؟ در پی این رخداد ها چه قضاوت هایی در مورد خودم، دیگران و محیطم داشتم؟ از این قضاوت ها، چه عواطفی برانگیخته شد؟
این پرسش ها باعث می شود که وقایع، قضاوت ها و عواطف از یکدیگر منفک شده و کمک دهد تا آنچه در ضمیر خودآگاه جاری است را دید. اگر دقیق بنگریم متوجه می شویم چه بسا آنچه که به عنوان یک واقعیت پذیرفته ایم، در واقع یک قضاوت و یا یک احساس باشد. مثلا «روز خیلی خوبی داشتم» یک قضاوت است نه یک واقعیت. واقعیت می تواند این باشد" امروز پیشرفت داشتم». واقعیت ها، خنثی هستند و قضاوت ها برخواسته از واقعیت هایی هستند که توسط ضمیر خودآگاه یا عقاید ناخودآگاه ما، فیلتر شده اند. این ترکیب واقعیت، قضاوت و عقاید می تواند باعث بروز واکنش های عاطفی شود اگرچه این فرایند به قدری سریع است که ممکن است آنی به نظر برسد.
در مورد قضاوت هایی که در مورد دیگران دارید، توجه ویژه داشته باشید. تجربه این است که ما همواره خودمان را بر دیگران فرافکنی می کنیم. دیگران، آیینه ما هستند. قضاوت هایی که در مورد دیگران داریم، در واقع قضاوت هایی است که در مورد خودمان داریم. اگر در دیگران خوبی ببینیم، در واقع خوبی را در خودمان تایید کرده ایم. اگر در دیگران بدی ببینیم، در واقع تنها انعکاسی از کاستی های خود را دیده ایم.
نسبت به احساس هایی که برخواسته از وقایع و قضاوت ها هستند آگاه باشید. این مفیدتر است که از خود بپرسید: «چه احساسی دارم؟» تا «چرا چنین احساسی دارم؟». پرسش اول باعث می شود آنچه که احساس می کنید را بشناسید اما پرسش دوم شما را از احساستان دور کرده و توجه تان را به قضاوت ها و ذهنیت شما می برد.
به جای تفکر در مورد احساسات به عنوان مثبت یا منفی، آنها را به اطلاعاتی مفید در مورد خودتان نگاه کنید. اگر با واژه های مثبت یا منفی ، تفکر می کنیم یعنی تمایل داریم که آنچه که به عنوان منفی در نظر داریم را سرکوب کنیم. اگر در مورد آن عواطف، آگاه هستیم باید بتوانیم آن را به درستی توصیف کنیم و سپس رهایش کنیم. یا می توانیم به افکار نگاه کنیم که ماقبل عواطف هستند و به اینصورت تفکر نادرست و عقاید ناصحیح که باعث بروز آن عواطف می شود را بشناسیم. گاهی تغییری در زاویه نگاه به یک رخداد یا شرایط می تواند یک احساس را خنثی کند.
می توانید در مورد خودتان در مورد اینکه چه مدت است که احساسی را دارید، پرسش کنید. این راهی است برای اینکه به عقب برگردید و اولین باری که آن احساس را داشتید بیابید و عقایدی که به عنوان یک کودک در ذهنتان شکل گرفته، را بیابید و درک کنید که چنان عقایدی دیگر خدمتی به شما نمی کند و چه بسا سلامت فیزیکی، عاطفی و معنوی شما را نیز از بین می برد.
در انتهای خودشناسی، از خود برای کارهایی که در جهان بیرونی و یا درونی انجام داده اید، قدردانی کنید حتی اگر آن کارها کوچک باشد. همه خودشناسی در مورد این است که کارهای نادرستی را که انجام می دهیم فراموش کرده و کارهای درستمان را قدردانی کنیم. اگر بر کارهای خوب تمرکز کنیم بیشتر از آن کسب خواهیم کرد.
برای تعمیق معنویت خود، از هرآنچه که انجام می دهید سپاسگزار باشید. هیچ تلاشی برای همیشه از بین نمی رود حتی تلاش هایی که به یک شکست موفقت، منتهی می شود. اگر شما به خود برچسب عدم موفقیت می زنید در ذهن داشته باشید که مشکل است – چه بسا محال باشد - برای پیشرفت معنوی، قضاوتی دقیق داشت. تلاش های خود را به عنوان پیش کشی به خدا تقدیم کنید و نیجه را به دستان خدا بسپارید.

مترجم: حمید همتی
منبع
http://www.experimentswithtruth.com/Articles/How-to-Introspect-for-Greater-Self-Awareness.aspx

Share this post

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

خانه بانک فکرافزار مقالات عقلانیت معنوی و معنویت عقلانی چگونگی خودشناسی برای خویشتن-آگاهی بهتر