خانه بانک فکرافزار مقالات عقلانیت معنوی و معنویت عقلانی چرا شما در زندگی پس از مرگ، واقعا شما نخواهید بود

چرا شما در زندگی پس از مرگ، واقعا شما نخواهید بود


خاطرات، نقطه نظر و شخصیت

فیلم «کشف» (Discovery)، ساخته کمپانی نت فلیکس در سال 2017 است که در آن رابرت رد فورد در نقش یک دانشمند سعی در اثبات زندگی پس از مرگ دارد. دانشمند اینگونه توضیح می دهد: «هنگامی که جسم می میرد بخشی از آگاهی مان مارا ترک می کند و به جای جدیدی سفر می کند». او برای سنجش و اثبات آن از ماشینی جهت نشان دادن طول موج مغز خروجی هنگام مرگ در سطوح زیر اتمی، بهره می جوید. این ایده از نظریه ای واقعی به نام آگاهی کوانتومی که توسط طیف گسترده ای از دانشمندان و محققان، از راجر پنروز فیزیکدان تا دی پاک کوپرا پزشک ارائه گردیده است، خیلی دور نیست.

برخی تفاسیر حاکی از آن است که ذهن ما دقیقا محصول مغز ما نیست و آگاهی از ماده جداست؛ بنابراین با مرگ جسم مادی، آگاهی شما پایان نمی پذیرد.
واین دلیلی بر موضوع کتاب بعدی من است که «بهشت بر روی زمین» نام دارد و جست و جویی علمی است در باب زندگی پس از مرگ، جاودانگی و آرمان شهر (هنری هولت، 2018). در این کتاب مشکلاتی را که فیلم «کشف» در خصوص همه مفاهیم علمی و مذهبی با آن درگیر است را شناسایی کرده ام.
فرضیه ای وجود دارد که حاکی از آن است هویت ما در حافظه مان شکل گرفته است و مداوم در مغز ثبت می گردد و اگر هویت قابلیت این را داشت که در کامپیوتر، کپی پیست می شد، ما دوباره بازسازی می شدیم. اما این با روش کارکرد حافظه مغایر است چون حافظه مانند دستگاه ضبط تصویر دیجیتال (DVR) نیست که بتواند گذشته را پرده نمایش ذهن شما بازپخش کند. اول اینکه حافظه، جریانی مستمر در جهت ویرایش و تحرک است که کاملا به کارکرد نورون های مغز بستگی دارد. این درست است که هنگامی که به خواب فرو می روید و روز بعد بیدار می شوید و یا برای عمل جراحی بیهوش می گردید و بعد از چند ساعت به هوش می آیید، حتی بعد از هیپوترمی عمیق یا انجماد بدن تا منفی 20 درجه سانتیگراد،حافظه تان بازمی گردد. اما با مرگ مغز هیچ یک از این اتفاق ها صورت نمی پذیرد. به همین علت است که پس از حمله قلبی یا غرق شدن باید بلافاصله از CPR (احیای قلب) بهره برد زیرا اگر مغز از خون غنی از اکسیژن بی بهره باشد، نورون های مغز به همراه خاطرات ذخیره شده در آن می میرند.
دوم اینکه برخی دانشمندان معتفدند با کپی کانکتوم ( نموداری از اتصالات سلول های عصبی) مغز و آپلود آن در کامپیوتر، و یا آنطور که پیش گویی های دینی بیان کردند، زنده شدن دوباره در جهان آخرت، همانند بیدار شدن پس از خوابی طولانی است که در آزمایشگاه و یا بهشت رخ می دهد. این نسخه ای از خاطراتتان، ذهنتان و یا حتی روحتان است ولی این خود واقعی شما نیست؛ بلکه کپی از شماست و هیچ تفاوتی با دوقلویتان ندارد. این تکثیری (نسخه دیگری) از شماست. نه تکثیر و نه احیا می تواند نماینده شما باشد در عرصه دیگری از وجود.
سوم اینکه هویت منحصر به فردتان چیزی بیش تر از خاطراتی دست نخورده است. در واقع هویت شما ، دیدگاه هایتان را به تصویر می کشد. کنث هایورث، عصب شناس و دانشمند ارشد موسسه پزشکی هوارد هاس و رئیس بنیاد مراقبت از مغز، وجود را به MEMself وPOVself تقسیم کرده است.
به عقیده او اگر MEMself را به کامپیوتر انتقال دهیم( و یا فرضا در برزخ دوباره احیا نماییم)، POVself بیدار خواهد شد. اما بنده با این عقیده مخالفم. اگر این واقعه بدون مرگ شخص اتفاق بیافتد در این صورت دو حافظه وجود خواهد داشت و هرکدام با POVself خود و از طریق چشم های منحصر به فردش به عالم هستی می نگرد. در آن هنگام هر کدام در زندگی مسیر متفاوتی را برمی گزیدند و در نتیجه خاطرات مختلف بر اساس تجربه های گوناگون ضبط می گردیدند. یعنی به طور اتفاقی دو POVself نمی توان داشت.
اگر مرگ اتفاق افتد، مکانیزم شناخته شده ای وجود ندارد که از طریق آن بتوانید اطلاعات مغز را به دستگاه(یا جسم احیا شده) انتقال دهید. POV کاملا بر تداوم خود از یک لحظه به بعد بستگی دارد، حتی اگر این تداوم توسط خواب یا بیهوشی از بین برود. مرگ، گسستی دائمی در این پیوستگی محسوب می گردد و POV شخص شما نمی تواند از مغزتان به شخص دیگری منتقل گردد؛ چه در این دنیا و چه در جهان پس از مرگ. .
اگرچه این موضوع دلسرد کننده به نظر می رسد اما در واقع خلاف آن صادق است؛ زیرا باعث افزایش آگاهی از فناپذیری ما می گردد و این بدان معنی است که هر روز، هر لحظه و هر ارتباطی حائز اهمیت است. ارتباط با جهان و دیگر موجودات دارای عاطفه، باعث معنا و هدفدار شدن زندگی می شود. هر یک از ما در این جهان از لحاظ تاریخی، جغرافیایی و زمانی، منحصر به فرد هستیم. ژنوم ها و کانکتوم های ما قابل کپی شدن نیست چون به ما موهبت آگاهی از فناپذیری مان اعطا شده و خودآگاهی به این موضوع بسیار با اهمیت است. و اما این به چه معناست؟ زندگی همانند بازی موفت در پشت پرده، قبل از نمایش عظیم جهان آخرت نیست. بلکه زندگی ما، بازی در جلوی صحنه نمایش کائنات، در اکنون و در این مکان است.

مترجم: آرزو کریمیان
منبع:
https://www.scientificamerican.com/article/why-the-ldquo-you-rdquo-in-an-afterlife-wouldnt-really-be-you/

 

 

 

 

Share this post

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

خانه بانک فکرافزار مقالات عقلانیت معنوی و معنویت عقلانی چرا شما در زندگی پس از مرگ، واقعا شما نخواهید بود