خانه بانک فکرافزار یافته های علمی ذهن و مغز بازی کودکان و نحوۀ کار دانشمندان همانند یکدیگر است

بازی کودکان و نحوۀ کار دانشمندان همانند یکدیگر است


b_250_200_16777215_00_images_stories_News_litlle_scientist.jpgخانم دکتر «آلیسون گوپنیک» روانشناسِ کودکان، با نوشتن مقاله ای در مجلۀ ساینس، به بررسی روش یادگیری کودکان خردسال پرداخت. او در این مقاله اشاره می کند که روش بازی های کودکان زیردبستانی، بسیار شبیه به روش انجام آزمایش ها و کارهای دانشمندان است. بازی کودکان همانند نظریه های علمی دانشمندان که براساس داده های روزمرۀ زندگی پایه ریزی می شود، با اصولی کلی همراه است. دکتر گوپنیک معتقد است که سیاستِ آموزش انواع تعصبات در آموزش های پیش دبستانی، باید تغییر کند.

بیشتر ما می دانیم که نوزادان و کودکان خردسال مانند دانشمندان بسیار سریع جذبِ چیزهای اطرافشان می شوند. کودکان بیشتر زمان خود را صرف کشف دنیای پیرامون خود می کنند و این کار آنها همواره با آزمون و خطا همراه است. قدرت درک آنها در مقابل مفاهیم به ظاهر پیچیده بسیار سریع است. همانطور که همه می دانیم، ساختار ذهنی کودکان خردسال از درک ذاتی بالایی برای شناخت احتمالات طراحی شده است.
در آزمایشی، محققین به کودکان یک جعبۀ پر از توپ های سفید دادند که چند تایی هم توپ قرمز در آنها بود و سپس از درون جعبه چند توپ را برای نمونه به آنها نشان دادند. در صورت نشان دادن توپ های قرمز به کودکان، به دلیل بیشتر بودن توپ های سفید، آنها می باید زمان بیشتری را صرف نگاه کردن به توپ های سفید می کردند. اما بر خلاف انتظار، کودکان از درون جعبه تنها توپ قرمز را بیرون می آوردند. این نتیجه گیری از نظر شناخت ساختار ذهنی بسیار قابل توجه است. همینطور آزمایشات متعدد دیگری ثابت کرده است که کودکان درک بالایی از چگونگی کارکرد ماشین آلات دارند.
این رویکرد شبیه به اکتشافات علمی است که هر روزه در دنیا انجام می گیرد ولی بزرگسالان به کودکان چیزهای دیگری می آموزند. بی توجهی ما نسبت به توانایی ذهنی کودکان باعث می شود ،حس کنجکاوی کودکان توسط آموزش بزرگسالان پایمال می گردد. دکتر گوپنیک به یک آزمایش که در آن معلم از یک اسباب بازی صدای جیرجیرش را در می آورد، اشاره می کند. این کار برای کودک، طوری وانمود داده می شد که گویا تصادفی بوده است. سپس کودک را با اسباب بازی تنها گذاشتند تا با آن بازی کند و البته کودک نه تنها توانست صدای جیرجیر اسباب بازی را درآورد، بلکه چیزهای دیگری هم از آن اسباب بازی کشف کرد. هنگامی که معلم گفت: " این اسباب بازی من است." و دوباره صدای جیرجیرش را درآورد، کودک را دوباره با اسباب بازی تنها گذاشتند و این بار کودک فقط همان کار معلم را تکرار کرد. پژوهشگران از این آزمایش جیرجیر اسباب بازی، یک مقاله با عنوان «شمشیر دولبۀ روش های آموزشی» تهیه کردند. استفاده ازاین « روش های آموزشی» باعث می شود که کودکان چیزی کمتر از آنچه خودشان به تنهایی از دنیای پیرامون می توانند کشف کنند، یاد بگیرند.
دکترگوپنیک، از طریق همین تحقیقات استدلال می کند که اضافه کردن برنامه های متفاوت و بیشتر درسی برای دورۀ پیش دبستانی، از نظر آموزشی به نفع کودکان نیست. ما باید اجازه دهیم که دانشمندان کوچولو با کمی بازی در دنیای کودکی خود شکوفا شده و جهان واقعی را بهتر درک کنند.

ترجمه و تلخیص: فرشاد سجادی
منبع:
http://blogs.discovermagazine.com/80beats/?p=40375#.UiMN_j-4WV4

Share this post

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

خانه بانک فکرافزار یافته های علمی ذهن و مغز بازی کودکان و نحوۀ کار دانشمندان همانند یکدیگر است