مقاله ها

چگونه بین ایمان و تفکر خویش ارتباط برقرار کنیم؟


 ایمان و تفکر می تواند با هم سازگاری داشته باشد چون هر دو از یک حقیقتسرچشمه گرفته اند. حتی برخی معتقدند که ایمان و تفکر همانند دو بالی هستند که امکان پرواز در آسمان حقیقت را میسر می سازند. همچنین می توان ایمان و تفکر را به مانند دو پا تشبیه کرد، که بدون هرکدام از آنها، حرکت در مسیر باریک و دشوار حقیقت جویی، امکان پذیر نخواهد بود. این دو ظرفیت انسانی را باید در تناسب و هماهنگی با هم افزایش داد. چنانچه تفکر منجر به کاهش ایمان شود و یا اینکه ایمان منجر به تضعیف تفکر شود، نشانه آن است که فرد از مسیر حقیقت جویی منحرف شده است.

گاهی مواقع باید به استدلال و تفکر خویش ایمان داشته باشیم تا بتوانیم مسئله ای را حل کنیم و یا هدفی را جامه عمل بپوشانیم. گاهی مواقع نیز باید در مورد آنچه ایمان داریم، عمیقاً بیندیشیم تا آن را از آفت شک، محفوظ داریم. در مورد اهداف کلی و بلند مدت زندگی نمی توان به تفکر استناد کرد، زیرا تحلیل همه عوامل احتمالی که در آینده بلند مدت رخ خواهد داد، کاری بسیار پیچیده و انجام نشدنی است. اهداف بلند مدت را باید تنها با تکیه بر ایمان انتخاب و دنبال کرد. همانطور نیز، امور تکرار شونده و فرمول پذیر را باید با استفاده از تفکر انجام داد و برخورد ایمانی با این امور، منجر به تعارض و ناهماهنگی می شود.
برخی از افراد از تفکر اجتناب می کنند زیرا به علت ماهیت شک پذیر تفکر، نگرانند که مبادا ایمانشان نیر گرفتار شک شود. اینکه می گویند که ایمان شک پذیر نیست به این معنی نیست که نباید ایمان را با شک روبرو کرد. بلکه به این معنی است که اگر یک دریا شک بر سر ایمان واقعی نیز سرازیر شود، در آن ایمان ،خللی ایجاد نخواهد شد. بنابراین اگر کسی ایمان دارد چرا باید از وجود شک نگران باشد. این شک ها محک ایمان هستند و ایمانی که بخواهد در اثر شک متزلزل شود، همان بهتر که هرچه زودتر فرو ریزد و فرد از توهم داشتن ایمان خارج شود
از طرف دیگر، توانایی شک ،نیاز به نوعی ایمان دارد. این ایمان است که به شما می گوید تحمل شک ارزشمند است. زیرا می پذیرد که در میان جهل و شک، چیزی مفید و ارزشمند کشف خواهد شد. ایمان می تواند به عنوان یک گنجایش فکری که نوعی شک نگران کننده ولی پر مفهوم است، تعریف شود. هنگامی که ایمان از بین برود و شک رشد کند، بحران بدنبال خواهد داشت.
برای آنکه بین ایمان و تفکر خویش رابطه ای برقرار کنیم، بهتر است کارهای زیر را هم مورد توجه قرار دهیم؛
- آنچه را نمی دانیم انکار نکنیم. همانطور که اثبات یک موضوع نیاز به دلیل دارد، انکار نیز به دلیل نیازمند است.
- محوریت به کارگیری تفکر و ایمان، تسلیم است. تسلیم بودن یعنی ترجیح دادن اراده هستی بر اراده شخصی. در جایی که لازم است از تفکر استفاده کنیم، یک متفکر حرفه ای باشیم و در جایی که لازم است به کمک ایمان خود از تیرگی ها گذر کنیم، چون و چرا نکنیم.
- از اظهار پیوسته عقاید و دفاع کلامی، اجتناب کنیم. کسی که بر درستی عقیده و عملش ایمان دارد، نیاز ندارد که دائم در پی توجیه آن باشد و حرفش را تکرار کند.
- به تفکر شهودی نیز بها دهیم. تفکر شهودی یعنی رسیدن سریع به نتیجه بدون تحلیل و ارزیابی اطلاعات.
- بیش از حد به فکر قطعیت دادن نباشیم. برخلاف تصور عموم مردم، گاهی کار از محکم کاری عیب می کند.
- هیچ گاه پرسش های اصلی و محوری مان را دور نریزیم و ایمان داشته باشیم که جواب آنها را دیر یا زود دریافت خواهیم کرد.

 

Share this post

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید